یکی بود یکی نبود
زیر گنبد کبود
یه جوون خسته بود
که دلش شکسته بود
که دلش شکسته بود
مثل بارون بهار
زار و زار گریه می کرد
گاهی دست خستشو
به سوی خدا می کرد
به سوی خدا می کرد
کی خدای مهربون
خالق هفت آسمون
اونو بی وفا مکن
از منش جدا نکن
دست خستمو بگیر
تو منو رها نکن
بگو آخه تا به کی باید بشینم سر راش
بشینم تا او بیاد که بشنوم صدای پاش
مگه او نمی دونه
که دلم پریشونه
نمیاد که از چشام
غم عشقو بخونه
غم عشقو بخونه
کلاغا از آسمون میرن بسوی لونشون
دسته های چلچله میرن به آشیونشون
ولی من بدون اون
چی بگم کجا برم
با یه قلب پر امید
هنوزم منتظرم
هنوزم منتظرم
قصه مرد منتظر قصه کوچه های ماست
صدای مرد منتظر صدای عاشقای ماست
عشقای پاکی که هنوز
تو کوچه پس کوچه های این شهر بزرگ
جون میگیرن بزرگ میشن
ولی افسوس بینشون یه دیوار سخته
اسم این دیوار سخت تعصبه
تعصب
ادامه ...
مرسی
1393/02/8 - 23:21 ·